Πριν πάτε: Θυμηθείτε το Runaway Scrape

Πριν πάτε

Προτού καθίσετε στο γρασίδι και παρακολουθήσετε την ιστορία του Τέξας να ανεβαίνει στο Gonzales Memorial Museum, είναι χρήσιμο να θυμάστε ότι το Gonzales δεν ήταν μόνο το μέρος όπου ξεκίνησε η αντίσταση. Ήταν επίσης ένα από τα πρώτα μέρη όπου απλές οικογένειες πλήρωσαν το τίμημα για αυτό. Το κανόνι, η σημαία και η πρώτη βολή είναι τα μέρη που γνωρίζουν οι άνθρωποι. Το Runaway Scrape είναι το μέρος που πολλοί δεν το κάνουν. Ωστόσο, αν θέλετε να κατανοήσετε το συναίσθημα κάτω από Texas Legacy in Lights, πρέπει να έχετε μαζί σας αυτήν την ιστορία όταν φτάσετε.

Στις αρχές Μαρτίου 1836, η πόλη ζούσε ήδη μέσα στις συνέπειες της επανάστασης. Το Τέξας Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας εγκρίθηκε στις 2 Μαρτίου. Η Alamo έπεσε στις 6 Μαρτίου. Στο Gonzales, γυναίκες, παιδιά και μεγαλύτερα μέλη της οικογένειας περίμεναν ειδοποίηση από τους άνδρες που είχαν πάει στις μάχες. Όταν ο Susanna Dickinson έφτασε με επιβεβαίωση ότι το Άλαμο είχε πέσει και ότι δεν υπήρχε έλεος εκεί, ο φόβος στο Gonzales έπαψε να είναι αφηρημένος. Έγινε άμεσο. Η σιωπή έδωσε τη θέση της στη θλίψη. Ο πόλεμος δεν ήταν πια κάπου αλλού.

Ο Sam Houston βρισκόταν στο Gonzales εκείνη τη στιγμή, προσπαθώντας να συγκεντρώσει άνδρες, να διαχειριστεί τον πανικό και να διατηρήσει ό,τι είχε απομείνει από τον στρατό της Τεξίας. Κατάλαβε ότι η πόλη δεν μπορούσε να κρατηθεί. Δόθηκαν εντολές. Οι μη μάχιμοι έπρεπε να φύγουν και ο ίδιος ο Gonzales κάηκε, οπότε δεν θα ήταν χρήσιμος στον προελαύνοντα μεξικανικό στρατό. Μέσα σε μια νύχτα, οικογένειες που μόλις πρόσφατα είχαν αρχίσει να χτίζουν σπίτια, να φυτεύουν χωράφια και να κάνουν ζωή στα σύνορα, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν σχεδόν τα πάντα. Το μέρος όπου η Επανάσταση είχε φουντώσει σε κοινή θέα έμεινε στάχτη.

Αυτή η ξέφρενη πτήση έγινε γνωστή ως Runaway Scrape, αλλά η φράση μπορεί να ακούγεται μικρότερη από την πραγματικότητα. Αυτή δεν ήταν μια τακτοποιημένη εκκένωση. Ήταν μια απελπισμένη υποχώρηση μέσα από μια από τις πιο κρύες και υγρές πηγές που μπορούσαν να θυμούνται οι άνθρωποι στην περιοχή. Υπήρχαν λίγα βαγόνια, λίγα ζώα και πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν είχαν άλλη επιλογή από το να περπατήσουν. Οι έγκυες γυναίκες, οι χήρες, οι ηλικιωμένοι, τα μικρά παιδιά και οι άρρωστοι περνούσαν μέσα από τη βροχή, τη λάσπη και τα ανυψωμένα νερά χωρίς σχεδόν κανένα περιθώριο λάθους. Δεν ταξίδευαν προς την ασφάλεια με άνεση. Προσπαθούσαν να μην πεθάνουν πριν το φτάσουν.

Οι άνθρωποι σε αυτή τη γραμμή υποχώρησης δεν ήταν πρόσφυγες χωρίς όνομα. Η μνήμη Gonzales διατηρείται ακόμα σε συγκεκριμένες ζωές. Η Σάρα Έγκλεστον ήταν μόλις δεκαπέντε και βαριά έγκυος. Η Nancy Cottle περίμενε δίδυμα. Η Ελίζαμπεθ Κεντ προσπαθούσε να κρατήσει εννέα παιδιά ταΐστηκαν και να κινηθούν. Η Mary Millsap, τυφλή και υπεύθυνη για επτά παιδιά, κάποια στιγμή έμεινε πίσω στη σύγχυση και αργότερα βρέθηκε να κρύβεται στο υπόγειο για να μπορέσουν να οδηγήσουν αυτή και την οικογένειά της. Ιστορίες σαν αυτές έχουν σημασία γιατί βγάζουν το Runaway Scrape από την κατηγορία του συμβάντος και το επαναφέρουν στο επίπεδο του νοικοκυριού, του σώματος και του φόβου.

Το πρώτο στρατόπεδο μετά την αναχώρηση Gonzales ήταν στην περιοχή που θυμόμαστε σήμερα ως Sam Houston Oak. Όμως οι κακουχίες δεν τελείωσαν εκεί. Οι δρόμοι ήταν φτωχοί ή ανύπαρκτοι. Τα ποτάμια ήταν φουσκωμένα. Τα παπούτσια απέτυχαν. Το φαγητό λιγοστεύει. Εξάπλωση της ασθένειας. Η έκθεση έκανε ό,τι η μάχη συχνά δεν μπορούσε. Παιδιά και βρέφη πέθαναν από κρύο, υγρασία, πείνα και ασθένειες. Ενήλικες πνίγηκαν σε διαβάσεις. Οι οικογένειες έθαβαν τους νεκρούς σε συνθήκες τόσο άθλιες που οι τάφοι γέμισαν με νερό και λάσπη σχεδόν τόσο γρήγορα όσο έσκαβαν. Η Επανάσταση λέγεται συχνά μέσα από άντρες που βαδίζουν και δραματικές μάχες. Το Runaway Scrape μας θυμίζει ότι οι γυναίκες και τα παιδιά υπέμειναν επίσης σε μια εκστρατεία βασάνων.

Αυτός είναι μέρος του γιατί αυτή η ιστορία ανήκει πριν από την παράσταση, όχι μετά από αυτήν. Το Texas Legacy in Lights είναι συναρπαστικό γιατί κατανοεί το θέαμα, την αρχιτεκτονική και τη συναισθηματική φόρτιση του Gonzales. Αλλά δεν είναι μόνο μια ιστορία περιφρόνησης. Είναι μια ιστορία για το τι κόστισε η περιφρόνηση. Μόλις ο Gonzales αρνήθηκε να παραδώσει το κανόνι, η πόλη δεν κέρδισε απλώς μια θέση στον μύθο. Έγινε εκτεθειμένη στη θλίψη, την πείνα, τη φυγή και τον διαχωρισμό της κανονικής ζωής. Η μάχη είναι αξιομνημόνευτη. Το επακόλουθο είναι αυτό που κάνει τη μάχη ανθρώπινη.

Όταν βλέπετε το μουσείο να ζωντανεύει τη νύχτα, θυμηθείτε ότι οι άνθρωποι του Gonzales δεν ήξεραν πώς θα τελείωνε η ιστορία τους. Δεν ήξεραν ότι ο Sam Houston θα νικούσε τον Santa Anna στο San Jacinto έναν μήνα αργότερα, ούτε ότι το Τέξας θα γινόταν δημοκρατία, ούτε ότι το Gonzales τελικά θα ξαναχτιζόταν και θα μνημονευόταν. Ήξεραν μόνο ότι έπρεπε να φύγουν, μέσα στο σκοτάδι και τη βροχή, με παιδιά στην αγκαλιά και αβεβαιότητα μπροστά τους. Αυτό που εκ των υστέρων μοιάζει αναπόφευκτο δεν έμοιαζε καθόλου αναπόφευκτο όσο το ζούσαν.

Γι' αυτό το Runaway Scrape εξακολουθεί να έχει σημασία. Δείχνει ότι το Gonzales δεν ήταν απλώς η εναρκτήρια σκηνή της ιστορίας του Τέξας. Ήταν και μια πόλη μητέρων, θυγατέρων, χηρών και παιδιών που κουβάλησαν την Επανάσταση με τα πόδια. Έτσι, πριν δείτε το φως να πέφτει στην πέτρα, σταθείτε για λίγο και θυμηθείτε τους ανθρώπους που κάποτε έφυγαν από το ίδιο έδαφος χωρίς φώτα, χωρίς άνεση και χωρίς καμία βεβαιότητα ότι θα επέστρεφαν ποτέ. Η παράσταση γίνεται πιο πλούσια όταν ξέρετε ότι εδώ ζουν μαζί το θάρρος και η λύπη.