John E. Gaston | Poznaj historię Texas

JOHN E. GASTON (1819–1836) – OBROŃCA ALAMO

WCZESNE ŻYCIE I RODZINA

Narodziny: John E. Gaston urodził się w 1819 roku w Kentucky (Gaston, John E. | The Alamo). Był najmłodszym z trójki dzieci w rodzinie.

Rodzice: Jego matka, Rebecca Warfield Gaston, pochodziła z Pensylwanii, a jego ojciec, G.P.B. Gaston, zmarł, gdy John był niemowlęciem (Rebecca Gaston Warfield Davis (1796-1846) - Znajdź grób). Po owdowieniu Rebecca wyszła ponownie za mąż 8 października 1820 roku za George’a Washingtona Davisa, który został ojczymem Johna (Rebecca Gaston Warfield Davis (1796-1846) – Find a Grave).

Rodzeństwo: John miał dwie starsze siostry, Susan i Sidney. Warto zauważyć, że Sidney (pisany również jako Sidna) Gaston poślubił Johna Benjamina Kellogga Jr. w 1835 r. (John Benjamin Kellogg II (1817-1836) - Find a Grave Memorial). Kellogg dołączył później do Johna jako ochotnik w garnizonie Alamo, dzięki czemu walka stała się w dużej mierze sprawą rodzinną.

Przeprowadzka do Texas: W połowie lat dwudziestych XIX wieku rodzina Gastonów/Davisów przeniosła się do meksykańskiego Texas w ramach kolonii Green DeWitt, osiedlając się w miasteczku Gonzales (Rebecca Gaston Warfield Davis (1796-1846) - Znajdź grób). Należeli do pierwszych anglo-amerykańskich kolonistów w tym regionie. Gonzales znajdowało się na granicy Texas, a rodzina prawdopodobnie otrzymała przydział ziemi lub gospodarstwo rolne do uprawy, co było powszechne wśród osadników.

Wychowanie na pograniczu: Dorastając w Gonzales, młody John doświadczył surowego życia na pograniczu. Na pograniczu Texas możliwości formalnej edukacji były ograniczone, więc prawdopodobnie miał niewiele zorganizowanego wykształcenia. Zamiast tego od najmłodszych lat uczyłby się praktycznych umiejętności – rolnictwa, łowiectwa, jazdy konnej i posługiwania się bronią palną – aby pomóc swojej rodzinie przetrwać w kolonii.

ŻYCIE W TEKSASIE PRZED REWOLUCJĄ

Społeczność i praca: Przed rewolucją Texas John E. Gaston mieszkał i pracował na rodzinnej farmie lub ranczu w pobliżu Gonzales. Nie istnieją żadne szczegółowe zapisy dotyczące jego zawodu lub rzemiosła w jego młodym wieku, ale jako nastolatek prawdopodobnie pomagał w obowiązkach domowych i pracach typowych dla syna osadnika (oranie pól, hodowanie bydła itp.). Życie w kolonii DeWitt wymagało od wszystkich członków gospodarstwa domowego codziennej pracy.

Gonzales w 1835 r.: Obszar Gonzales był ogniskiem wczesnych niepokojów, które doprowadziły do ​​Texas Revolution. Pod koniec września i na początku października 1835 roku, kiedy John miał 16 lat, meksykańscy żołnierze przybyli do Gonzales, żądając zwrotu małej armaty – wydarzenie to zapoczątkowało bitwę pod Gonzales (2 października 1835). Ta potyczka („Come and Take It”) była pierwszym starciem zbrojnym kolonistów z Teksasu przeciwko wojskom meksykańskim. Jan byłby świadkiem stanowiska swojej społeczności; wielu Gonzales mężczyzn, prawdopodobnie w tym przyjaciele rodziny i prawdopodobnie jego krewni, chwyciło za broń, aby odeprzeć Meksykanów. To środowisko od początku przesiąknęło go duchem oporu.

Lokalna milicja: Po początkowych konfliktach pod koniec 1835 roku koloniści utworzyli milicje i kompanie strażników w celu ochrony. Nie jest udokumentowane, czy John formalnie zaciągnął się w tym czasie do milicji, ale Gonzales pozostawał w pogotowiu. Niektóre relacje sugerują, że John Gaston służył jako obserwator wzdłuż rzeki Guadalupe na początku 1836 roku, wypatrując oznak nacierającej armii meksykańskiej (John E. Gaston (1819-1836) – Find a Grave Memorial). Oznacza to, że był aktywnie zaangażowany w lokalną obronę. Bycie obserwatorem oznaczało monitorowanie ruchów wroga i ostrzeganie miasta, jeśli zbliżało się niebezpieczeństwo – rola odpowiednia dla młodego, ale odpowiedzialnego osadnika.

Narażenie na konflikt: Do końca 1835 r. koloniści Texas wyparli siły meksykańskie z San Antonio de Béxar (po oblężeniu Béxar w grudniu 1835 r.). W tych kampaniach uczestniczyli osadnicy Gonzales, w tym wielu sąsiadów Johna. Chociaż nie ma żadnych wzmianek o tym, by 16-letni John E. Gaston walczył w bitwach w 1835 r., osiągał pełnoletność w czasie eskalacji konfliktu. To wychowanie zaszczepiło w nim wiedzę o przyczynach powstania samorządu w Teksasie i realiach wojny na pograniczu.

DOŁĄCZ DO WALKI O NIEPODLEGŁOŚĆ TEKSASU

Wezwanie do broni: Pod koniec lutego 1836 roku Alamo w San Antonio był oblężony przez armię prezydenta Meksyku, generała Antonio Lópeza de Santa Anna. Alamo dowódca podpułkownik William B. Travis wysłał pilne listy z prośbą o posiłki i zaopatrzenie. W jednym ze słynnych apeli z 24 lutego 1836 roku Travis napisał, że jest oblegany przez duże siły i będzie się trzymał tak długo, jak to możliwe, ale rozpaczliwie potrzebuje pomocy (Immortal 32 – Wikipedia). Zauważył, że bezskutecznie wysyłał prośby do pułkownika Jamesa Fannina i innych, a teraz „zwraca się o pomoc do samych kolonii; jeśli ona nie nadejdzie wkrótce, [będziemy] musieli walczyć z wrogiem na jego własnych warunkach” (Immortal 32 – Wikipedia). Gonzales była osadą Teksasu położoną najbliżej Alamo, a jej obywatele jako pierwsi zorganizowali pomoc.

Decyzja o wolontariacie: siedemnastoletnia John E. Gaston postanowiła odpowiedzieć na telefon Travisa. Przyłączenie się do walki oznaczało wówczas wzięcie udziału w ochotniczej służbie milicji, gdyż oficjalna armia Texas była jeszcze luźno zorganizowana. Motywację Johna można wywnioskować z kontekstu i działań jego społeczności – mieszkańcy Gonzales w dużej mierze opowiadali się za oporem Texas wobec centralistycznej polityki Santa Anna. Widząc, jak wojska meksykańskie próbowały ich rozbroić w 1835 roku, osadnicy tacy jak John wierzyli, że ich prawa i domy są zagrożone. Ponadto koleżeństwo i determinacja jego sąsiadów miały na niego wpływ; większość mężczyzn, wokół których dorastał, przygotowywała się do wyjazdu. Chociaż John nie pozostawił po sobie żadnego pamiętnika, prawdopodobnie kierował się młodzieńczym patriotyzmem i obowiązkiem obrony nowej ojczyzny swojej rodziny.

Wpływ rodziny: Sytuacja rodzinna Johna również odegrała pewną rolę. Jego ojczym, George W. Davis, był dorosłym osadnikiem w Gonzales, który prawdopodobnie wspierał sprawę Teksasu (akta wskazują, że rodzina pozostała w Texas przez całą wojnę). Mówiąc bardziej bezpośrednio, wśród ochotników był szwagier Johna, John B. Kellogg Jr., co sugeruje, że rodzina zgodziła się na wysłanie swoich ludzi do pomocy. W rzeczywistości Kellogg poślubił siostrę Johna Sidney zaledwie kilka miesięcy wcześniej, w 1835 r. (John Benjamin Kellogg II (1817–1836) – Find a Grave Memorial). Dwaj młodzi mężczyźni – obecnie bracia – poszli razem walczyć. To powiązanie rodzinne prawdopodobnie wzmocniło postanowienie Johna, by dołączyć do oddziału pomocy Gonzales, zamiast pozostać w tyle.

Przygotowania: Pod koniec lutego 1836 roku, gdy rozeszła się wieść o oblężeniu Alamo, ochotnicy z Gonzales zebrali broń, amunicję i prowiant. Wielu miało broń osobistą (karabiny i muszkiety), a niektórzy mieli konie do podróży. John E. Gaston, będący mieszkańcem Gonzales (Gaston, John E. | The Alamo), znalazł się w tej grupie. Atmosfera w Gonzales była napięta, ale zdeterminowana – ochotnicy zrozumieli, że obrońcy Alamo byli w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Z relacji historyków wynika, że ​​zdawali sobie również sprawę, że wejście do oblężonego fortu wiązało się z wysokim ryzykiem śmierci. Mimo to John i pozostali nie ustępowali, dając przykład determinacji podsumowanej w końcowych słowach Travisa: „Zwycięstwo albo śmierć”.

SIŁA POMOCY „IMMORTAL 32” GONZALESA

Utworzenie Kompanii Pomocy: Około 32 mężczyzn z okolic Gonzales odpowiedziało na wezwanie, aby wzmocnić Alamo. Ta kompania ochotnicza została zorganizowana pod adresem Gonzales pod koniec lutego 1836 roku. Dowodził nią porucznik George C. Kimbell (Kimble), a w jej szeregach byli także inni, tacy jak Albert Martin (kurier listu Travisa). John E. Gaston był jednym z najmłodszych członków tej grupy. Większość ochotników była w wieku 20–30 lat; tylko nieliczni byli nastolatkami. Zasłynęli w historii jako „Nieśmiertelni 32” dzięki swemu fatalnemu aktowi odwagi (Immortal 32 – Wikipedia). (Pseudonim „Immortal 32” pojawił się później; wówczas uważano ich po prostu za ochotników z Gonzales.)

Marsz do Alamo: Kompania Gonzales wyruszyła do San Antonio około 27 lutego 1836 roku. Podróżując konno, przebyli około 70 mil do Alamo. Kapitan Albert Martin podobno początkowo przewodził grupie (właśnie przedstawił prośbę Travisa), a porucznik Kimbell dowodził grupą. Nosili ze sobą wszystko, co mogli zebrać w krótkim czasie – proch, karabiny i trochę jedzenia. W nocy 29 lutego siły humanitarne zbliżyły się do San Antonio de Béxar. Bardzo wczesnym rankiem 1 marca 1836 roku, około 3:00 w nocy, pod osłoną ciemności prześliznęli się przez linie Santa Anna i weszli do fortu Alamo. Wymagało to skradania się i odwagi, ponieważ wokół fortecy obozowali meksykańscy wartownicy. Według relacji Teksańczykom z Gonzales udało się uniknąć wykrycia lub odparli małą pikietę i wbiegli na teren misji, aby dołączyć do obrońców.

Przybycie do Alamo: John E. Gaston przybył do Alamo z siłami pomocy Gonzales 1 marca 1836 r. (Gaston, John E. | Alamo). Ich przybycie przyniosło bardzo potrzebny, choć niewielki wzrost liczebności i morale garnizonu. Porucznik Travis entuzjastycznie przywitał ochotników. Zanotowano, że w tym czasie Travis narysował linię na piasku, prosząc obrońców, aby znali prawdopodobny wynik – praktycznie wszyscy mężczyźni, w tym John Gaston i nowo przybyła grupa Gonzales, zdecydowali się pozostać i walczyć. Razem z tymi 32 dodatkowymi ochotnikami całkowita liczba obrońców Alamo wynosiła około 180–190 ludzi.

„Jedyne posiłki”: co ważne, firma Gonzales, której częścią był John, stała się pierwszą i ostatnią grupą posiłków, która dotarła do Alamo. Pomimo powszechnych apeli Travisa, żadne inne znaczące siły humanitarne nie dotarły na miejsce. (Kontyngent Fannina z Goliad zawrócił, a inne osady w Teksasie były za daleko lub nie udało im się zebrać na czas). Ludzie Gonzales byli dosłownie jedyną pomocą, która przybyła podczas oblężenia (Immortal 32 – Wikipedia). Fakt ten dał później początek ich legendarnemu statusowi. Uhonorowano ich pamiątkową inskrypcją: „…Nieśmiertelnych 32 Gonzales mężczyzn i chłopców, którzy 1 marca 1836 roku przedarli się do oblężonego Alamo, aby umrzeć wraz z pułkownikiem Williamem B. Travisem za wolność Texas. Byli ostatnim i jedynym posiłkiem, który przybył w odpowiedzi na ostateczne wezwanie. (Nieśmiertelny 32 – Wikipedia)

Warunki w Alamo: Po dołączeniu do garnizonu Alamo, John E. Gaston i inni nowicjusze włączyli się do obrony. Warunki oblężenia były trudne – artyleria meksykańska codziennie bombardowała Alamo, a obrońcy byli w ciągłej gotowości na wypadek ataku. Mężczyźni Gonzales prawdopodobnie zajęli pozycje wzdłuż ścian, wszędzie tam, gdzie potrzebowali dodatkowych rąk. Będąc nowym przybyszem, John mógł zostać przydzielony do posiłki północnej ściany lub obrony dziedzińca. Jedzenie i woda były ograniczone, ale posiłki przyniosły pewne zapasy, które pomogły na krótko. Przez kilka następnych dni (1–5 marca) Jan dzielił się wszystkimi obowiązkami oblężonych: pełnieniem warty, naprawianiem uszkodzeń murów, dbaniem o broń i oszczędzaniem amunicji.

SŁUŻBA I ROLA W ALAMO

Ranga i rola: John E. Gaston służył w Alamo jako prywatny ochotnik (wymieniony po prostu jako członek garnizonu) (Gaston, John E. | Alamo). Nie posiadał żadnego stopnia wojskowego ani dowództwa ze względu na swój młody wiek i fakt, że był spóźnionym ochotnikiem. Jego rolą byłaby walka jako piechur/strzelec. Podobnie jak pozostali obrońcy, prawdopodobnie obsługiwał określony sektor obwodu misji. Nie ma szczegółowego zapisu o jego stanowisku, ale każdy obrońca odegrał kluczową rolę w osłonie długich murów starej misji.

Życie codzienne podczas oblężenia: Przez prawie tydzień po przybyciu Johna obrońcy Alamo przetrwali oblężenie. Otoczyły ich wojska meksykańskie, a trąbki i bębny często brzmiały dzień i noc. John spędziłby długie godziny na ścianach Alamo, obserwując ruchy Meksyku zza blanków. W wieku 17 lat stanął obok mężczyzn starszych o kilkadziesiąt lat, dzielących te same niebezpieczeństwa. Atmosfera wewnątrz Alamo była mieszanką determinacji i ponurych oczekiwań. Travis napisał, że mężczyźni wykazali się „zdecydowanym męstwem i desperacką odwagą” i byli gotowi walczyć do końca, zamiast się poddać (Immortal 32 – Wikipedia). Według wszelkich relacji John ucieleśniał to postanowienie pomimo młodego wieku.

Godne uwagi wydarzenia: Nie zachowały się konkretne anegdoty o Johnie Gastonie podczas oblężenia. Historyczny rekord dotyczący indywidualnych obrońców Alamo (poza tak znanymi postaciami, jak Davy Crockett czy James Bowie) jest skąpy. Wiemy, że Travis przeprowadził głosowanie około 3 marca, podczas którego prawie wszyscy obrońcy (w tym niedawno przybyli mężczyźni Gonzales) zgodzili się zostać i walczyć. Jan niewątpliwie zdecydował się zostać. Udokumentowano również, że 3 marca Alamo otrzymał ostatniego kuriera (wyjazd Mosesa Rose’a lub być może ostatnią wiadomość), ale żaden z Gonzales 32 nie opuścił – testament, że John i jego towarzysze pozostali zaangażowani.

Interakcje: John przebywał w towarzystwie znanych osobistości: służył pod dowództwem Williama B. Travisa oraz u boku sławnych ochotników, takich jak David Crockett i jego strzelcy z Tennessee oraz James Bowie (który przez większą część oblężenia był chory i przykuty do łóżka). Chociaż nie mamy bezpośredniej relacji o rozmowie Jana z nimi, wiedział on o istnieniu tych przywódców. Mężczyźni Gonzales w pewnym stopniu trzymali się razem; Szwagier Johna, John B. Kellogg, był tam z nim. Obecność członka rodziny mogła zapewnić Johnowi pewne pocieszenie w tych tragicznych okolicznościach.

Morale i gotowość: 5 marca Travis zauważył, że kończy się amunicja i żywność, ale morale obrońców było nadal niezachwiane. Napisał, że mężczyźni walczyli z „tą wzniosłą odwagą, która charakteryzuje patriotę, który jest gotowy umrzeć w obronie wolności swojego kraju i własnego honoru” (Immortal 32 – Wikipedia). Przykładem tego ducha był John Gaston, pochodzący z jedynego miasta, które wysłało pomoc. Już jako nastolatek w pełni zaangażował się w obronę Alamo, od początku zdając sobie sprawę, że może to kosztować go życie.

KOŃCOWA ROZGRYWKA I ŚMIERĆ W ALAMO

Bitwa 6 marca 1836: W godzinach przed świtem 6 marca oblężenie Alamo osiągnęło punkt kulminacyjny. Santa Anna przypuścił poważny atak z udziałem kilku kolumn meksykańskich żołnierzy szturmujących misję z różnych kierunków. John E. Gaston wziął udział w finałowym stoisku Alamo. Obrońcy zostali obudzeni lub byli już na swoich stanowiskach, gdy atak rozpoczął się około 5:00 rano. Strzały, armaty i okrzyki wojenne wypełniły ciemność. John wraz z innymi walczył zaciekle, strzelając z karabinu, a następnie prawdopodobnie używając pistoletu lub maczugi, gdy wojska meksykańskie wspięły się na mury. Walka była brutalna i w zwarciu.

Śmierć w bitwie: W pewnym momencie podczas tego ataku John E. Gaston zginął. Podobnie jak wszyscy teksańscy bojownicy w Alamo, poległ podczas bitwy – wśród obrońców nie było nikogo, kto przeżył (Gaston, John E. | Alamo). Mając 17 lat, John był jednym z najmłodszych, którzy zmarli tego dnia. (Tylko kilku obrońców, jak na przykład William King i Galba Fuqua w wieku 16 lat, było młodszych). Nie odnotowano dokładnego sposobu śmierci Johna. Mógł zostać postrzelony lub uderzony bagnetem w północną ścianę lub na dziedzińcu podczas ostatniej walki wręcz. Biorąc pod uwagę, że każdy obrońca walczył aż do pokonania, wiemy, że on również „zmarł na swoim stanowisku”. Z relacji świadków meksykańskich żołnierzy wynika, że ​​ciała ludzi Travisa znaleziono rozrzucone po całym terenie, co wskazuje, że każdy z nich stawiał opór do samego końca.

Ofiara „Nieśmiertelnego 32”: John Gaston i cały oddział Gonzales zginęli w bitwie pod Alamo. Należało do nich szwagier Johna, John B. Kellogg Jr. i sąsiedzi z dzieciństwa z Gonzales. Ich ofiara była całkowita. Santa Anna nie nakazał żadnej ćwiartki (żadnych więźniów), więc nawet gdyby John został ranny, nie oszczędzono by go. Około 6:30 6 marca bitwa dobiegła końca, a wszyscy obrońcy, łącznie z Johnem, nie żyli. Armia meksykańska poniosła ciężkie straty podczas szturmu na fort, co później podkreśliło odwagę Teksańczyków, którzy mieli znaczną przewagę liczebną.

Następstwa – pozostałości: Po zabezpieczeniu Alamo, Santa Anna polecił zebrać i spalić zwłoki obrońców. Ciało Johna Gastona prawdopodobnie złożono razem z innymi na stosie pogrzebowym i podpalono za murami Alamo. Kilka tygodni po bitwie, kiedy siły Texas ponownie zajęły San Antonio, lokalni urzędnicy Tejano zebrali zwęglone szczątki ze stosów. Według późniejszych przekazów historycznych prochy i fragmenty kości bohaterów Alamo (w tym Gastona) pochowano w katedrze San Fernando w San Antonio (George B. P. Gaston (ok. 1795 - 1820) - WikiTree). Mówi się, że dziś w grobowcu wewnątrz katedry znajdują się te mieszane szczątki. Nazwisko Gastona widnieje także na różnych pomnikach Alamo, ponieważ nie istniał dla niego żaden indywidualny grób.

Wpływ na rodzinę: Wiadomość o upadku Alamo rozeszła się powoli po całym Texas. Zanim wiadomość dotarła do Gonzales i innych osad, mieszkańcy Texas byli w ucieczce (Runaway Scrape), uciekając przed nacierającą armią meksykańską. Jest prawdopodobne, że matka Johna, Rebecca i jego siostry, dowiedzieli się o jego losie kilka tygodni później, w bolesnych okolicznościach, jako uchodźców. Niestety, Sidney Gaston Kellogg straciła w tej samej bitwie nie tylko swojego brata Johna, ale także męża Johna Kellogga. Matka Johna, Rebecca, przeżyła wojnę (zmarła pod koniec 1846 r. (Rebecca Gaston Warfield Davis (1796-1846) - Find a Grave)), ale doczekała chwili, gdy jej syn został zaliczony do męczenników niepodległości Texas.

DZIEDZICTWO

Gonzales Memorial Museum w Gonzales, Texas, z pomnikiem Immortal 32 Stulecie z przodu. Pomnik ten, wzniesiony w 1936 roku, ku czci John E. Gaston i innych mężczyzn Gonzales, którzy odpowiedzieli na wezwanie Alamo (Immortal 32 – Wikipedia). Pomnik stanowi trwały hołd dla odwagi tych ludzi.

Zapamiętany jako obrońca Alamo: Nazwisko John E. Gaston jest na stałe wpisane na listę obrońców Alamo. Na oficjalnych listach i źródłach historycznych jest uznawany za jednego z ludzi, którzy oddali życie w tej historycznej bitwie. Ze względu na swój młody wiek często jest uznawany za jednego z najmłodszych bohaterów Alamo. Jego historia pokazuje, że nawet nastolatki podejmowały dorosłe obowiązki w walce o niezależność Texas.

Wyróżnienia „Immortal 32”: Gaston jest szczególnie pamiętany jako jeden z Immortal 32 – legendarnej grupy z Gonzales. Status ten został podkreślony w podręcznikach historii, eksponatach muzealnych i pomnikach. W jego rodzinnym mieście Gonzales, Texas przed Gonzales Memorial Museum stoi granitowy pomnik upamiętniający tych 32 mężczyzn (Immortal 32 – Wikipedia). Wyryte jest tam jego imię i nazwisko (oraz imiona jego 31 towarzyszy), dzięki czemu odwiedzający znają osoby stojące za danym numerem. Każdego roku podczas Dnia Niepodległości Texas i wydarzeń upamiętniających Alamo Nieśmiertelni 32 są często wspominani i honorowani za swoją odwagę.

Okrzyk bojowy: Ostateczne poświęcenie John E. Gaston i reszty obrońców Alamo stało się potężnym symbolem w walce o Texas. „Pamiętaj o Alamo!” stało się okrzykiem bojowym wykrzykiwanym przez Teksańczyków w bitwie pod San Jacinto kilka tygodni później, w której Santa Anna został pokonany, a Texas uzyskał niepodległość. Śmierć Gastona i wszystkich jego innych obrońców bezpośrednio przyczyniła się do determinacji i wściekłości, które doprowadziły do ​​zwycięstwa Texas. Jego udział w obronie Alamo był kluczowym wątkiem szerszej narracji rewolucji.

Ograniczone dane osobowe: poza oficjalnymi dokumentami i kilkoma szczegółami genealogicznymi zachowało się niewiele informacji osobistych na temat John E. Gaston. Znamy jego przybliżony rok urodzenia, powiązania rodzinne oraz fakt, że mieszkał w Gonzales, a zmarł w Alamo. Jednak szczegóły takie jak jego osobowość, osobiste listy czy konkretne anegdoty przechodzą do historii – to powszechna sytuacja w przypadku wielu obrońców Alamo, którzy byli zwykłymi obywatelami. Historycy zauważają te luki, przyznając, że w przypadku wielu uczestników Alamo dane są ograniczone. W przypadku Gastona jego dziedzictwo opiera się na znanych faktach dotyczących jego służby i poświęcenia.

Symbol patriotyzmu granicznego: życie i śmierć John E. Gaston odzwierciedlają doświadczenie wielu młodych Teksańczyków jego epoki: urodzonych poza Texas, przybyłych na granicę jako dziecko, dorastających w burzliwych czasach, a ostatecznie walczących i umierających za rodzącą się Republikę Texas. Jego biografia, choć prosta, jest świadectwem zaangażowania rodzin osadników w sprawę Teksasu. Dziś jest on uhonorowany nie za jakiś wzniosły tytuł czy stopień, ale za swą wolę ducha i najwyższą cenę, jaką zapłacił. W ten sposób John E. Gaston pozostaje symbolem zwykłych młodych mężczyzn, którzy stali się niezwykłymi bohaterami w walce o niepodległość Texas.

Źródła: Dane historyczne opracowano na podstawie Państwowego Towarzystwa Historycznego Texas oraz materiałów archiwalnych Alamo, w tym listy obrońców Alamo i współczesnych relacji z Texas Revolution. Konkretne dane rodzinne zaczerpnięto z zapisów genealogicznych rodziny Gastonów i dokumentów wczesnych osadników Texas. Wszystkie znane fakty zostały zacytowane na podstawie wiarygodnych źródeł historycznych powyżej. Wikipedia: Immortal 32 (Immortal 32 - Wikipedia) (Immortal 32 - Wikipedia)

Synowie kolonii DeWitt Texas: Gonzales Alamo Siła Pomocy (Nieśmiertelny 32) (Gonzales Alamo Siła Pomocy) (Gonzales Rangers F-K)

Synowie DeWitt Colony Texas: Gonzales Rangers F–K (wpis John E. Gaston) (Gonzales Rangers F-K) (Gonzales Rangers F-K)

Synowie DeWitt Colony Texas: Gonzales Rangers F–K (wpis Johna B. Kellogga II) (Gonzales Rangers F-K) (Gonzales Rangers F-K)

Texas Komisja historyczna: Tekst znacznika dla Williama E. Summersa (wolontariusza Immortal 32) (Immortal 32 – Wikipedia) (zawiera oś czasu pomocy Gonzales)