قبل از رفتن: خراش فراری را به خاطر بسپارید

قبل از رفتن

قبل از اینکه روی چمن‌زار بنشینید و تاریخ Texas را در سرتاسر Gonzales Memorial Museum تماشا کنید، به یاد داشته باشید که Gonzales نه تنها جایی بود که مقاومت آغاز شد. همچنین یکی از اولین جاهایی بود که خانواده های معمولی بهای آن را پرداختند. توپ، پرچم و نخستین شلیک قطعاتی هستند که مردم می شناسند. The Runaway Scrape قسمتی است که بسیاری انجام نمی دهند. با این حال، اگر می‌خواهید احساس زیر Texas Legacy in Lights را درک کنید، باید این داستان را هنگام ورود به همراه داشته باشید.

در اوایل مارس 1836، شهر از قبل در عواقب انقلاب زندگی می کرد. اعلامیه استقلال Texas در 2 مارس تصویب شد. Alamo در 6 مارس سقوط کرد. در Gonzales، زنان، کودکان و اعضای بزرگتر خانواده منتظر خبر مردانی بودند که به سمت جنگ رفته بودند. وقتی Susanna Dickinson با تأیید اینکه Alamo سقوط کرده و هیچ رحمتی در آنجا نشان داده نشده است، رسید، ترس در Gonzales انتزاعی نبود. آنی شد. سکوت جای خود را به اندوه داد. جنگ دیگر جای دیگری نبود.

Sam Houston در آن لحظه در Gonzales بود و تلاش می کرد مردان را جمع کند، وحشت را مدیریت کند و آنچه از ارتش تگزاس باقی مانده بود حفظ کند. او فهمید که شهر نمی تواند برگزار شود. دستوراتی داده شد. غیر رزمندگان مجبور شدند ترک کنند و خود Gonzales سوزانده شد تا برای ارتش پیشروی مکزیک مفید نباشد. در یک شب، خانواده هایی که به تازگی شروع به ساختن خانه، کاشت زمین و زندگی در مرز کرده بودند، مجبور شدند تقریباً همه چیز را رها کنند. جایی که انقلاب در آن در معرض دید عموم قرار گرفته بود، خاکستر شد.

آن پرواز دیوانه وار به عنوان خراش فراری شناخته شد، اما این عبارت می تواند کوچکتر از واقعیت به نظر برسد. این یک تخلیه منظم نبود. این یک عقب نشینی ناامیدانه از میان یکی از سردترین و مرطوب ترین چشمه هایی بود که مردم منطقه می توانستند به یاد بیاورند. واگن های کمی وجود داشت، حیوانات کم، و افراد زیادی که چاره ای جز راه رفتن نداشتند. زنان باردار، بیوه ها، سالخوردگان، کودکان کوچک و بیماران از میان باران، گل و لای و آب بالا رفت و آمد تقریباً هیچ خطایی نداشتند. آنها با آسایش به سمت ایمنی سفر نمی کردند. آنها سعی می کردند قبل از رسیدن به آن نمردند.

افرادی که در آن خط عقب نشینی بودند، پناهندگان بی نام و نشان نبودند. حافظه Gonzales هنوز در زندگی خاصی باقی می ماند. سارا اگلستون تنها پانزده سال داشت و به شدت باردار بود. نانسی کوتل منتظر دوقلو بود. الیزابت کنت در تلاش بود تا 9 کودک را سیر نگه دارد و حرکت کند. مری میلساپ، نابینا و مسئول هفت فرزند، در یک نقطه در سردرگمی رها شد و بعداً در زیر برس پنهان شد تا او و خانواده‌اش را به جلو ببرند. داستان‌هایی از این دست اهمیت دارند زیرا Runaway Scrape را از دسته رویداد بیرون می‌کشند و آن را به سطح خانواده، بدن و ترس برمی‌گردانند.

اولین اردوگاه پس از ترک Gonzales در منطقه ای بود که امروز به نام بلوط Sam Houston یاد می شود. اما سختی ها به همین جا ختم نشد. جاده ها فقیر بودند یا وجود نداشتند. رودخانه ها متورم شده بودند. کفش شکست خورد. غذا کم شد بیماری گسترش یافت. اکسپوژر کاری را انجام داد که نبرد اغلب نمی توانست. کودکان و نوزادان در اثر سرما، شرایط مرطوب، گرسنگی و بیماری جان خود را از دست دادند. بزرگسالان در گذرگاه ها غرق شدند. خانواده‌ها مرده‌ها را در شرایط بدی دفن می‌کردند که گورها تقریباً به همان سرعتی که حفر می‌شد از آب و گل پر می‌شد. انقلاب اغلب از طریق مردان راهپیمایی و نبردهای نمایشی بیان می شود. The Runaway Scrape به ما یادآوری می کند که زنان و کودکان نیز کمپین رنجی را تحمل کردند.

به همین دلیل است که این داستان قبل از نمایش است، نه بعد از آن. Texas Legacy in Lights هیجان انگیز است زیرا منظره، معماری و بار احساسی Gonzales را درک می کند. اما این فقط داستان سرپیچی نیست. این یک داستان در مورد هزینه سرپیچی است. زمانی که Gonzales از تسلیم توپ خودداری کرد، شهر به سادگی جایگاهی در افسانه به دست نیاورد. در معرض غم، گرسنگی، گریز، و گسستن زندگی عادی قرار گرفت. نبرد به یاد ماندنی است. عواقب آن چیزی است که نبرد را انسانی می کند.

وقتی شب زنده شدن موزه را تماشا می کنید، به یاد داشته باشید که مردم Gonzales نمی دانستند داستانشان چگونه به پایان می رسد. آنها نمی دانستند که Sam Houston یک ماه بعد Santa Anna را در سن جاسینتو شکست خواهد داد، یا Texas به جمهوری تبدیل خواهد شد، یا اینکه Gonzales در نهایت بازسازی و به یادگار خواهد ماند. آنها فقط می دانستند که باید حرکت کنند، در تاریکی و باران، با کودکان در آغوش و عدم اطمینان در مقابلشان. چیزی که در گذشته اجتناب ناپذیر به نظر می رسد، در حالی که آنها در حال قدم زدن در آن بودند، اجتناب ناپذیر احساس نمی شد.

به همین دلیل است که Runaway Scrape هنوز اهمیت دارد. به شما می گوید که Gonzales صرفاً صحنه آغازین تاریخ Texas نبود. همچنین شهر مادران، دختران، بیوه‌ها و فرزندانی بود که انقلاب را پیاده به دوش کشیدند. پس قبل از تماشای برخورد نور با سنگ، به اندازه کافی مکث کنید تا به یاد افرادی بیفتید که روزی همین زمین را بدون چراغ، بدون آسایش و بدون اطمینان از بازگشتشان ترک کردند. نمایش زمانی غنی تر می شود که بدانی هم شهامت و هم غم در اینجا زندگی می کنند.